Geen eeuwige rust

In 2004 stierf mijn man onverwacht in ons dorpje in de Algarve. Wat zou het goed zijn geweest om toen Na Terra te hebben gekend.

De dag van overlijden en de voorbereiding van de begrafenis gingen redelijk goed. We hadden een uitvaartondernemer uit Loulé en een Portugese vriend hielp met de vertaling. Dankzij het feit dat mijn man katholiek was opgevoed, zij het niet meer praktiserend, mochten we de ruimte van de dorpskerk gebruiken voor het afscheid. Echter zonder kaarsen, want daar hield de priester niet van. De uitvaart verliep verder precies zoals wij wilden.

Het werd pas vervelend toen ik na vijf jaar door de gemeente werd gebeld dat ik me bij de begraafplaats moest melden omdat het graf geruimd zou worden en ik verplicht ben daarbij aanwezig te zijn. Niemand had mij daar iets over verteld en bovendien wilde ik daar helemaal niet bij zijn. Met lood in mijn schoenen meldde ik mij bij het hoofd van de begraafplaats. Die vertelde mij dat hij het niet eens was met de ontruiming op dit moment. Mijn man was bij overlijden zwaarlijvig en in zo’n geval duurt het afbraakproces veel langer. Dit alles werd uitgelegd in ‘beeldende’ taal die niets aan de verbeelding overliet. Ik kreeg nog een jaar uitstel, maar meer zou niet lukken. Ik vond dit allemaal zeer schokkend en verviel weer terug in het rouwproces.

Een jaar later kreeg ik opnieuw een oproep. Ik had al aangegeven dat ik er absoluut niet bij aanwezig wilde zijn. Dit werd geaccepteerd omdat mijn begrafenisondernemer zou komen om de resten op te halen. Gezien de beeldende beschrijving van het vorige jaar hebben we voor crematie van de resten gekozen en geprobeerd er niet over na te denken wat er anders mee gebeurd zou zijn.

Op een gegeven moment kon ik de urn ophalen bij een ondernemer in een dorp ongeveer een half uurtje rijden bij ons vandaan. We werden, weinig respectvol, ontvangen tussen de winkelende mensen in de aangrenzende drogueria van dezelfde eigenaar.

Zo werd ik zes jaar na het overlijden van mijn man terug geworpen in het afscheid en de rouw. Wat had ik graag gehad dat dit mij bespaard was gebleven. Wanneer ik deze informatie op voorhand had geweten, had ik zeker direct voor een crematie gekozen.

Anette*

* Naam is om privacy redenen gefingeerd, maar bij de redactie bekend.