Een crematie

Mijn vrouw reed even naar het vliegveld om vrienden weg te brengen die, na een kleine week vakantie, weer huiswaarts gingen. Normaal gesproken neemt dat ritje zo’n twee uur in beslag. Nu waren er al drie uur verstreken. Waarschijnlijk toch nog even samen koffie gedronken, dacht ik net, toen de bel ging. Er stonden twee politieagenten voor de deur. Dan voel je het al door je hele lijf.

‘Mogen we binnen komen?’ Nee, eigenlijk niet, want je wilt het niet horen, niet weten, niet voelen. Tegelijkertijd staan de buren ook al op stoep, want zo gaat dat hier in Portugal. Gelukkig hebben we een goede band met de buren, al is mijn Portugees niet om over naar huis te schrijven. De politieagenten vertelden dat Anne* verongelukt was. Ze was op de verkeerde helft van de weg terechtgekomen en frontaal tegen een vrachtauto gereden. Op slag dood. Verder vertelden ze dat ze met de ambulance naar een ziekenhuis gebracht was, waar de autopsie plaats zou vinden.

Dan kom je in een …turmoil…. terecht. Je weet niet wat te doen, wie te benaderen. De buren boden onmiddellijk hun hulp aan, wat ik dankbaar aanvaardde. Zij belden weer andere buren om het telefoonnummer te vragen van een begrafenisondernemer. Deze man werd gebeld en ging voortvarend te werk. Er werd gevraagd naar wat papieren, die ik gelukkig bij de hand had en er werd gevraagd of ik een crematie wilde of een begrafenis.

Ik wist wel dat we ooit over een crematie gesproken hadden. We hebben geen kinderen, en nauwelijks verdere familie. De begrafenisondernemer, die geen Engels sprak, vertelde mij dat er in Lissabon een crematorium was en één in Faro. Ja, dan maar Lissabon. Meteen na de autopsie werd er een afspraak gemaakt.

Twee dagen na haar overlijden zou Anne gecremeerd worden in Lissabon. We zijn er met zijn vijven naar toe gereden. De rouwauto stopte voor de deur. De kist werd op een karretje getild en onmiddellijk naar binnen gereden, waar al iemand stond te wachten. Op de achtergrond zag ik twee medewerkers in hun overall die het wagentje overnamen. Geen afscheidsdienst, geen gelegenheid om nog even samen te rouwen, geen muziek. Als je om drie uur afspreekt voor een crematie is dus de verbranding om drie uur. Ik stond er verstijfd bij van de stress en verdriet, kon geen woord uitbrengen. Die avond kwam de begrafenisondernemer de urn brengen. Het was allemaal zo traumatiserend, dit had zo niet gemoeten.

Joop*

* namen zijn om privacy redenen gefingeerd, maar bij de redactie bekend.